Mijn schoonmoeder is 84 jaar. In april jl. is haar partner (en mantelzorger) overleden.
Ze heeft een VV4 indicatie en zou eigenlijk zo snel mogelijk moeten verhuizen naar een verzorgingshuis. De wachtlijsten staan erg onder druk omdat hier in de omgeving 4 woonzorgcentra worden verbouwd en/of  gesloopt. De wachtlijst voor mijn schoonmoeder (mama) is ± 1 jaar. Momenteel heeft zij 4 dagen dagopvang, de overige 3 dagen is ze bij haar 2 zoons (mijn man en zwager).

Zeven dagen per week ontvangt ze ochtend- en avondzorg van de thuiszorg. Ze heeft een agenda en daarin schrijven wij wie er is en op welke dag. Helaas heeft ze haar agenda ook nodig om te zien op welke dagen ze naar de dagopvang gaat.
Dat dat niet het enige is dat ze vergeet, zul je begrijpen.
Wij houden haar voorraad op orde, doen de boodschappen, de was, het huis, haar kleding wassen, herstellen en naar de stomerij. Kopen voor haar nieuwe kleding en schoenen. We houden haar verjaardagskalender in de gaten en schrijven samen met haar een kaartje naar de jarige. Gistermorgen zijn we met haar naar het ziekenhuis gereden voor een bloedprik, daarna naar de bank voor een handtekening en daarna naar het gemeentehuis voor een nieuwe identiteitskaart. Oh ja, op tijd medicijnen bestellen en Teena-ladies aanschaffen en helpen bij haar persoonlijke verzorging bij het toiletbezoek.
 
Mama heeft een tweelingzus (dus ook 84) en die is in augustus definitief verhuisd naar een verpleeghuis. Vanaf januari had ze er een tijdelijke plek en in die periode gingen we 3x p.w. naar Tante.
Sinds haar definitieve plaatsing daar, hebben we dat teruggeschroefd naar 2x per week.
Tante heeft geen kinderen en heeft nog maar weinig contact met haar enige andere neef. Voor haar doen we de was en de boodschapjes en momenteel zijn we haar huis aan het leegruimen. Daarbij is het belangrijk om de spulletjes van Tante op ‘ een goede plaats’ terecht te laten komen en niet zomaar in de vuilnisbak te gooien of bij het grofvuil neer te zetten.
 
De thuiszorg voor mama is goed geregeld, ze gaat graag naar de dagopvang, en er is een casemanager als contactpersoon.
Maar de communicatie met de steeds wisselende mensen van de thuiszorg en de familie is slecht. De thuiszorg-medewerkster legt een briefje op tafel voor een speciale zalf, mama weet niet meer wat het is, of waarvoor, of wie het briefje heeft geschreven. Ik haal in ieder geval de gewenste zalf en ik kom er achter dat die zalf helemaal niet nodig is. We hebben nu een Rapportage-formulier om de communicatie te verbeteren maar ook dat werkt nog niet soepel omdat de thuiszorg dat eigenlijk niet gewend is.
 
Ik vind het prettig om met deze mantelzorgwebkrant en de LinkedIn-site ‘Mantelzorg Nederland’ te kunnen meedoen. Ik hoop ervan te leren, mijn ervaring als mantelzorger te geven en wellicht door die ervaring te kunnen helpen de mantelzorg te verbeteren.
 
Met vriendelijke groet,
 
Liesbeth Starrenburg

Dit verhaal heeft een vervolg gekregen:

Vorige keer schreef ik over een normale (mantelzorg)week, die op zich al druk genoeg is. Deze week kwam daar nog een schepje bovenop.
Het begon vorige week vrijdag toen ik met mijn vriendin naar het theater was geweest. We dronken bij mij thuis na afloop nog een glaasje wijn en vervolgens stapte ze op de fiets naar huis.
Een half uur later ging de telefoon, haar man. Ze was hier net om de hoek tegen een stoeprand aangereden en gevallen. Moest met de ambulance naar het ziekenhuis, neus gebroken en gezicht volledig geschaafd, blauw en dik. Na de allereerste hulp moest ze nog door de scan ect. Toen zijn wij naar huis gegaan het was inmiddels 02.30 uur! Natuurlijk zaterdag, zondag en maandag in het ziekenhuis op bezoek geweest. De rest van de week mocht ze verder thuis beter worden en had ze goede zorg van haar echtgenoot.
Zondag belde mama, ze voelt zich niet lekker en is niet naar de dagopvang gegaan. ’s Middags hebben we een afspraak bij de podoloog. Ze klaagt al weken over heftige pijn in haar voeten daarom zijn we 2 weken geleden naar de huisarts geweest en die verwees ons naar de podoloog.
De podoloog heeft zijn praktijk in het naastgelegen flatgebouw, een afstand die mama in haar hoofd nog makkelijk te voet kan afleggen. Nu zijn de omstandigheden ook niet ideaal, het heeft flink gesneeuwd dus alles is wit en glad. Dus voor een afstand van 150 meter nemen we de auto. Mama in de auto, rollator achterin, tuf tuf rollator uit de auto en mama uit de auto. Mama naar binnen en ik terug om de auto te parkeren.
De podoloog KIJKT naar haar voeten en zegt: "Deze schoenen zijn martelwerktuigen voor u. Zo kan ik u niet helpen. U moet andere schoenen kopen". Welke soort, vraag ik en waar zijn die te koop? We krijgen een adres van een schoenenzaak in Den Haag en welke soort is ons niet duidelijk dat vertellen ze daar wel! Het is nu te laat in de middag om nog actie te ondernemen dus we spreken af om morgen schoenen te gaan kopen.
Dinsdagmorgen om elf uur gaat de telefoon; het verpleeghuis van tante belt met de mededeling dat tante is onderzocht door de verpleeghuisarts  n.a.v. vreselijke hoofdpijn, bloed spugen en griepverschijnselen. Ze moet naar het ziekenhuis voor verder onderzoek. De ambulance is al gebeld en wie van ons kan er nu komen om met haar mee te gaan? Bij het verpleeghuis kan er helaas niemand weg.
Echtgenoot pakt de auto en gaat naar tante. Om zeven uur ’s avonds is hij weer thuis. Conclusie na alle onderzoek; urineweg- infectie en geïrriteerde slokdarm door al het spugen.
Met mama schoenen gaan kopen gaat dus niet door. Geen auto en mama zet je niet achter op de fiets. Gelukkig wonen we in een klein dorp en daarom is het hier nog mogelijk om schoenen ‘op zicht’ te halen. Ik neem een paar klittenband sandalen mee. Ik weet, daar is van alles fout aan: kleur, model, open schoenen, niet meer chique, kortom dat zal nog lastig worden bij mama. Als ik bij haar kom loopt ze op slofjes waar ze niet op kan lopen; levensgevaarlijk. Maar haar schoenen doen zo verschrikkelijk pijn.
Ik trek haar de nieuwe schoenen aan en ondanks het feit dat ze spuuglelijk zijn loopt ze er gelijk op weg! Weer een hobbel genomen en zelfs zonder gesputter. Er moet natuurlijk nog wel een ander paar komen want in de sneeuw en kou met blote voeten is niet geweldig. Op dinsdag is er geen dagopvang voor mama dus een meegebrachte portie erwtensoep gaat er wel in met dit weer.
Op woensdag hebben we een lunchafspraak met een oude vriendin in Numansdorp, het weer is verschrikkelijk, gevoelstemperatuur is - 15° C. Maar mama gaat op haar nieuwe sandalen naar de dagopvang. We moeten op tijd terug zijn voor de fietsvriendin. Behalve haar gehavende gezicht heeft ze vreselijk veel pijn in haar handen. Haar man heeft een afspraak rond etenstijd die hij niet kan verzetten dus zullen we vanavond voor haar koken en bij haar eten.
Donderdag is een gewone dag dus halen we mama rond vier uur op, eten bij ons thuis en brengen mama om half negen weer naar huis. Ook vrijdag verloopt zonder verdere problemen. Op zaterdag heeft mama de kapper afgebeld, ze voelt zich niet lekker, dus in plaats van bij ons eten gaan we naar mama en koken we daar een potje.
Zondagmorgen vroeg belt de thuiszorg van mama. Ze heeft rode pukkeltjes, niet heel erg, waarschijnlijk wondroos. Ze raad ons aan om maandag de huisarts te bellen. Als we bij mama gaan kijken schrikken wij toch wel van de rode uitslag en bellen de weekend arts. Die kan voorlopig niet komen dus of wij mama naar de huisartsenpost willen brengen. Aankleden, sandalen aan en hup daar gaan we weer, in de auto, uit de auto.
Gelukkig zijn we snel aan de beurt en de arts constateert gordelroos. Niet besmettelijk behalve bij direct contact. Medicijnen, 3 per dag voor 7 dagen en een zalf, 3x per dag om de pijn te verdoven. We nemen mama weer mee naar ons huis en na het eten brengen we haar naar haar eigen woning. Met een briefje waarop staat maandagmorgen, maandagmiddag, maandagavond en zo een schema voor de rest van de week. Hoe anders kun je controleren of zij haar pillen wel (op tijd)inneemt. Gelukkig werkt het lijstje. ’ s Morgens en ’s avonds wordt ze door de thuiszorg ingesmeerd en ’s middags fiets ik even heen en weer en pel dan gelijk een paar mandarijntjes. Gelukkig gaat het weer een beetje beter met haar en we hopen zaterdag de kapper weer te halen. O ja, we hebben deze week ook nog een hondje te logeren dus 4x per dag uit!

Dag,
Liesbeth.