Dag,

Mijn moeder woont in het verzorgingshuis. Ze wordt enorm goed verzorgd door de verpleging van het verzorgingshuis. Ik ga daar wekelijks naar toe en neem dan wat lekkers mee. Met mooi weer gaan we wandelen.

Toch moet ik nog vaak huilen om mijn moeder. Ik heb het er nog steeds erg moeilijk mee, omdat ik het niet kan delen. Je wilt het verdriet wel eens delen met iemand, evenals de leuke momenten. Thuis kan ik er bijna niet over praten. Ik ben getrouwd en mijn man en ik hebben één dochter. Maar helaas kan ik er daar niet meer zo over praten. Ze kunnen dat niet. Ik huil heel veel. Zo verwerk ik het.

Tien jaar geleden, toen mijn moeder 70 was, kreeg mijn moeder Alzheimer. En dat werd steeds erger. Ze liep weg, liet het gas aan staan, ging buiten plassen en ook kreeg ze waanideeën. Ze durfde niet meer alleen te zijn. Sindsdien zorg ik voor mijn moeder.

Ze heeft een grote familie, maar toen ze dement werd, zag je niemand meer. Ik ben toen hele dagen bij mijn moeder geweest, zelfs ’s nachts. Maar ik ben wel getrouwd.

Ik had ook een hond, maar mijn moeder hield niet van honden, dus moest de hond weg. Mijn moeder ging vóór. Maar dat houd ik niet vol en mijn man, die ging het ook niet leuk meer vinden. Zo steeds van het ene huis naar het andere.

We wilden graag met vakantie, maar hoe moest dat met moeder?

Toen hebben we met de dokter gepraat en met andere instanties. Ze kon gelukkig naar een verzorgingshuis in Zwijndrecht en na de vakantie kon ze daar blijven omdat ze niet meer alleen thuis kon zijn.

Moeder is nu 80 jaar en dement. Bij mijn bezoekjes neem ik wat lekkers mee en met mooi weer wandelen we. Ik ga met haar naar de kapper en zo. Soms herkent ze me en dan weer niet. Maar familie, die komt er niet meer. Zelfs geen belletje , zo van ‘Hoe is het met je moeder?’, helemaal niets. Daar ben ik ook heel verdrietig om.

Door een overbuurvrouw ben ik opgegeven als mantelzorger. Ik kreeg een bloemetje. Ook werd ik uitgenodigd voor het maken van bloemstukjes en om met lotgenoten verhalen uit te wisselen.

Daar was ik erg blij mee. Ook dat deze site en hyvespagina bestaat. Ik besef nu, dat ik niet alleen ben als iemand die zoiets mee maakt, en er over praten kan en begrepen wordt.

Wilma