Terugblik

Hier dan mijn verhaal zoals ik je beloofd had.

In 1968 kreeg ik drie weken voor onze trouwdatum een auto-ongeval. Drie maanden in het ziekenhuis met gebroken dijbeen. Dus huwelijk vijf maanden uitgesteld.
Onze kinderwens bleef onvervuld, ook na diverse bezoeken aan het ziekenhuis in Groningen. Uiteindelijk besloten we ons daarbij neer te leggen.

Mijn vrouw zou daar nog eenmaal heengaan om mede te delen, dat we ermee stopten. Maar ze stapte in de verkeerde trein(1977) en werd drie weken gegijzeld bij De Punt. Ook dat liep na drie spannende weken voor ons goed af. Anderhalf jaar later kreeg ze problemen met haar nieren en moest ze aan de nierdialyse. Na 2 jaar was er een donornier voor haar en dat ging prima, ze voelde zich als herboren. Dat ging dus 16 jaar met hobbels wel erg goed. Toen kwamen de problemen met de medicijnen, o.a. prednison. Ze kreeg allerlei problemen erbij: diabetes, botontkalking, verstoppingen, enz. Uiteindelijk woog ze maar 25 kg meer.
In 1999 is ze dan ook overleden. Gelukkig was ik in de gelegenheid haar tot het eind toe te verzorgen met behulp van thuiszorg.

Voor vijf jaar terug leerde ik weer een vrouw kennen die ook weduwe was. Het klikte allemaal erg goed. We gingen weer samen op vakantie en we waren van plan samen te gaan wonen, toen ze in oktober 2006 te horen kreeg dat ze darmkanker had met uitzaaiingen naar de lever. Er werd gelijk bij gezegd, dat het niet te genezen was, maar dat ze hun best zouden doen om het zo goed mogelijk te begeleiden.

Nou dat hebben ze dus ook gedaan, met wisselend succes. In die tijd maakte ik ook kennis met de gemeentelijke mantelzorgondersteuning. Daar kun je je verhaal even kwijt en stoom afblazen. Uiteindelijk is ze vorig jaar september overleden, in alle rust met de mededeling dat ze het nog nooit zo mooi had gehad als de laatste vijf jaar.

Gelukkig ben ik ook in staat geweest om haar tot het einde te verzorgen. Een dergelijke bekentenis steekt je dan toch ook weer een hart onder de riem.
Nou ja dan moet je toch weer verder en zit je weer alleen in je eigen huis.
Ik bezoek nu de bijeenkomsten voor ex-mantelzorgers. Die bijeenkomsten zijn veel zwaarder en hebben nog meer inhoud dan voor de mantelzorgers.

Iedereen is iemand kwijt en dat maakt het extra moeilijk om je verhaal te doen. Ik heb me aangesloten bij Mezzo en ga in mei drie dagen naar Noordwijk, voor lotgenotencontact.
Eén ding is me wel opgevallen: dat vrienden (tenminste dat dacht ik) wegblijven maar de echte vrienden blijven je steunen, door dik en dun. Gelukkig is het vrijwilligerswerk wat ik altijd al deed me weer helemaal op gaan eisen. Nu ja, thuiszitten helpt ook niet.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt.
Groet,

Albert

Albert E.Stokvis is deelnemer aan de contacthyve “mantelzorgcontact”. Daarin heeft hij in zijn blog ook de hieronder weergegeven ‘overdenkingen’ geplaatst:

Overdenkingen van een ex-mantelzorger.

Wanneer ik de anderen iets heb kunnen geven:
Een beetje vreugd, troost en wat geluk,
wanneer ik dat wat zin geeft aan mijn leven
in woorden mocht vertalen; als 'k de druk
van iemand die gebukt ging onder zorgen
wat mocht verlichten, zonder dat ik 't wist,
als 'k mocht wijzen op de grote, de grote
morgen
dat alle tranen van de ogen zijn gewist,
dan voel ik mij heel klein, dankbaar en
tevreden;
wie ben ik, dat ik dat heb mogen volbrengen,
dat ik met rust en de kracht heb gestreden,
samen met sterkte en liefde kon vermengen;
tot het einde dat onvermijdelijk kwam.
Gedachten aan hen die gingen,
als het was een vriend, kind, vrouw of man;
altijd zullen blijven de herinneringen!

Albert.