Ik wil graag mijn persoonlijke ervaring en mening aan jullie doorgeven:

Ik ben al jaren werkzaam als projectadm./secr. en ik zou nog jaren met veel plezier gewerkt hebben, als mijn partner niet ziek was geworden.

Echter, mijn partner werd wel ziek. En voordat je er erg in hebt ben je mantelzorger. Helaas kun je dat niet op voorhand aangeven zoals bijv. een zwangerschap en je kunt ook niet aangeven hoe lang dat gaat duren en hoeveel tijd het kost. Een ziekte is net het echte leven: onvoorspelbaar...

Mijn directe collega's waren allemaal direct bereid mijn werk bij afwezigheid zonder mopperen over te nemen. Mijn directe chef was zeer tevreden over de gang van zaken en hoe wij als team werkten. Ik kon zonder problemen werk thuis afmaken en vanuit huis alles regelen wat noodzakelijk was. Kortom, ik was een bofkont. En mijn mantelzorg was goed te combineren met een schoolgaand kind en werk.

Echter in een groot bedrijf zijn goede prestaties geen doorslaggevende factor. Iedereen weet dat er in deze mannenmaatschappij genetwerkt moet worden. Je moet je profileren en meedoen op de zgn. Apenrots...

En juist daarvoor heb je als mantelzorger geen tijd. Geen borreltje op vrijdag, geen praatjepot met leidinggevende na die vergadering of presentatie. En als vrouw delf je dan al zeker gauw het onderspit. Want in het mannenbolwerk worden vrouwen vaak gezien als onderling uitwisselbaar...

Ik merkte dat leidinggevenden (de baas van mijn baas) mijn inzet afdeden als overbodig. Ik was tenslotte een beetje onzichtbaar geworden. En voordat ik er erg in had was mijn functie opgeheven en verdeeld over diverse andere dames (die daar beslist niet op zaten te wachten overigens...) Ook protesten vanaf mijn directe chef en directe collega's hebben de besluitvorming van het hoger management niet kunnen veranderen. De enige genoegdoening die ik nu nog ervaar is dat achteraf is gebleken dat mijn baan toch meer vergde dan was aangenomen en is er nu een nieuwe kracht werkzaam...

Het is dus mijn persoonlijke mening en ervaring dat je als mantelzorger in de maatschappij niet gezien wordt. En dat vind ik een gemis van onze mannenmaatschappij.

Het is mijn persoonlijke mening dat er een wet zou moeten komen die mantelzorgers beschermd tegen inkomensverlies. Hetzij door een baangarantie bij je huidige werkkring, hetzij door een tijdelijke inkomensvoorziening.

Als soldaten salaris ontvangen voor het doden of beschermen van mensen en materieel, waarom zou een mantelzorger dan geen recht hebben op een inkomen voor de verzorging van een ander mens? Eigenlijk is dat juist heel krom.

In onze huidige maatschappij worden verzorgende taken vaak als vanzelfsprekend afgedaan. Er wordt een waarschuwend vingertje opgestoken als er over geld gepraat gaat worden. Want je mag tenslotte niet rijk worden van het baren van kinderen of het verzorgen van je oude moeder...

Maar als specialist mag je wel heel veel geld vragen voor je kunde en als manager van een ziekenhuis krijg je wel een goede bonus. Terwijl de zuster aan het bed of die fijne thuishulp wordt verzocht nog efficienter te werken omdat zorg zo duur is...

Ergens maken we een denkfout...maar dat is mijn persoonlijke mening.

Met vriendelijke groet,
Miranda v.d. Vaart