'Steile hellingen en drempels' was vorige week een kop in een Limburgse krant bij een artikel over de toegankelijkheid van winkels in de regio. Die toegankelijkheid valt nog vies tegen. Ondanks de aanpassingen komen mensen met rolstoelen of scootmobiels toch de winkels niet in. 

Het verhaal deed me denken aan Denise Janmaat. Ze trok op Twitter mijn aandacht door haar gedrevenheid en vurige wens om heel Nederland rolstoelvriendelijk oftewel drempelvrij te maken. Wat een mooie ambitie en ik sluit me er graag bij aan.

Sinds het ongeval, 3 jaar geleden, loopt mijn man slechts korte afstanden in en rondom ons huis. Voor grotere afstanden is hij afhankelijk van een rolstoel. En inderdaad, overal drempels in ons land, in allerlei soorten en maten.

Dan zijn er ook nog de vele onzichtbare drempels, die wij dagelijks ervaren en die veel energie van ons vragen om dagen met veel pijn door te komen. Terwijl mijn man die energie hard nodig heeft om te herstellen, en vooral ook om samen de draad weer op te pakken in ons nieuwe leven. Wat een verademing zou het zijn als ons land ook bevrijd was van al die onzichtbare drempels.

Drempels in de zorg, drempels bij het WMO-loket, iedereen herkent ze wel. Hier kan ik een heel blog over schrijven. Dat doe ik nu niet.

Dit blog gaat over de drempels bij het combineren van werk en mantelzorg. Want ook bij werkgevers bestaan onzichtbare drempels, die onnodig opgeworpen worden. Ik besprak mijn zorgtaken tijdens mijn sollicitatieprocedure en kwam er toen met mijn nieuwe werkgever goed uit. Dat ik op dat moment de organisatie nauwelijks kende, maakte dat ik geen drempels zag en heeft waarschijnlijk in mijn voordeel gewerkt.

Ik ben blij dat ik er destijds over kon praten en niet werd doorverwezen naar de bedrijfsmaatschappelijk werker. Of dat mij niet werd verzocht om alles ook nog eens op papier te zetten. Of geen discussie kreeg over zorgverlof, terwijl het in de CAO vastligt. Allemaal drempels. Een manager realiseert zich vaak onvoldoende hoeveel moed een werkende mantelzorger verzamelt om aan te kloppen aan zijn deur. Door te kunnen praten over de situatie thuis en samen te zoeken naar oplossingen voor een goede balans tussen werk en mantelzorg, zijn er die onnodige en onzichtbare drempels niet.

Ik doe een beroep op alle managers in ons land en vraag hen zich te realiseren dat ik al een hele drempel heb moeten nemen om aan te kloppen aan hun deur. Praat met me en help me om in balans te blijven. Thuis wil ik er zijn, maar mijn werk is belangrijk voor me en dat wil ik ontzettend graag goed blijven doen.

Marjo Brouns-Backhuis

15 oktober 2011

Eén van mijn verhalen van mijn blog: : www.marjobrouns.wordpress.com.