Mijn vriendin en ik.

Even voorstellen: ik ben Annebel en mijn vriendin heet Mirjam. Zij zorgt voor een tante, die eigenlijk niet meer alleen kan zijn omdat "het spook Alzheimer" een vaste medebewoner in haar huis is geworden. Mirjam spendeert heel wat tijd aan de verzorging van die tante (Corrie) van haar, en mag met recht en reden 'mantelzorger' genoemd worden.

Zelf ben ik ook een beetje mantelzorger, maar dan eigenlijk alleen 'op afroep'. Mijn moeder is in onze familie de echte mantelzorger. Zij zorgt met hart en ziel voor mijn broer Johan. Johan heeft het Downsyndroom en woont nog steeds in het ouderlijk huis. Mijn vader is een paar jaar geleden overleden. Johan is het oudste kind van mijn ouders. Na hem kwamen er nog 2 jongens en 2 dochters. De jongste van die dochters ben ik. Mijn broer Brits is overleden en zijn tweelingbroer Dave woont in Australië. Evelien is mijn zus en zij woont in Amsterdam. Evenals mijn moeder en Johan woon ik met mijn echtgenoot en onze drie kinderen in Hoogeveen. Ook belangrijk om even te vermelden: mijn moeder is 74, Johan is 49, bijna 50 en ik ben 38 jaar.   

Ondanks dat Mirjam 11 jaar ouder is dan ik, zijn we toch vriendinnen door dik en dun. Zij woont ook in Hoogeveen, een paar straten van haar tante vandaan. De kinderen van Mirjam en haar man zijn het huis al uit, en daarom vond haar familie dat zij het beste voor tante Corrie kon zorgen. Een paar jaar geleden was dat geen enkel bezwaar voor Mirjam en haar man. Maar nu wordt het zo kalmpies aan toch wel heel zwaar. Om de haverklap belt tante Corrie op (ook 's nachts) en ook zonder die telefonische oproepen moet Mirjam (of haar man) heel vaak gauw naar tante toe. Mirjam doet alles. Niet alleen 'bewaken', maar ook wassen, huishouding, boodschappen, eten koken, persoonlijke verzorging, noem maar op. Thuiszorg wil tante absoluut niet van weten. "Géén vreemden in huis, ja! Ze kan het immers allemaal nog zelf!" (Weet zij véél!)
Maar onderhand zou Mirjam wel graag tante Corrie (83) willen overhalen om hulp te zoeken of om verzorgd te gaan wonen. De mantelzorg begint behoorlijk zwaar te worden.

Mirjam en ik hebben het vaak over onze 'onwillige' familieleden. Want mijn moeder wil absoluut niet dat Johan zelfstandig zou gaan wonen. Ondanks dat hij zelf op zijn manier aangeeft dat hij best wel eens eigen baas wil zijn, weet mijn moeder heel zeker dat zijzelf de enige is die precies weet hoe Johan moet worden opgevangen, begeleid en verzorgd. Mijn man en ik zien hoe Mam te lijden heeft onder die zelfopgelegde zware zorgtaak. En volgens ons staat ze daarmee het zelfstandig worden van Johan in feite in de weg. En dat terwijl er zulke goede en leuke woonvormen bestaan voor mensen als Johan. Maar o wee, als we zo iets voorstellen. Dan zijn we de meest harteloze en barbaarse familieleden die er bestaan. En helaas lopen de buren van mijn moeder dat ook te verkondigen. Die prijzen Mam de hemel in! Maar wat, als Mam er niet meer is?  Dan zorgen diezelfde buren heus niet voor Johan.
Soms moet ik even de plek van mijn moeder innemen. Zoals laatst, toen Mam voor een hartonderzoek een paar dagen moest worden opgenomen. Mijn man en ik hebben Johan toen gepolst, voor zover dat ging, over wonen in een tehuis. Het leek hem prachtig. Maar Mam kreeg bij thuiskomst bijna een heus hartinfarct toen Johan haar van dat gesprek vertelde. Wat moeten we nou?

Mirjam en ik zitten een beetje vast.  

Annebel K-P.