In de week vóór de pinksterdagen zijn de onderdelen van de aangekondigde bezuinigingen bekend geworden. Ook de te verwachten situatie binnen 'De Zorg'(AWBZ/WMO) kwam aan de orde. De grootste klapper daarbij was waarschijnlijk wel de beperkingen t.a.v. de PGB'en en de begeleiding.  Alle kranten  en radio/TV-stations  besteedden binnen hun rubrieken aandacht aan de verwijten en "naderende ellende!" Het zal voor heel veel zorgvragers er absoluut niet gemakkelijker op worden. Het argument van het kabinet, dat er teveel onterechte zorguitgaven zijn zal best wel kloppen. Maar voor de tienduizenden die met behulp van bijvoorbeeld een PGB hun, door chronische ziekte of lichamelijke /geestelijke handicap verzwaarde leven gemakkelijker, zelfstandiger of minder pijnlijk konden maken, gaat waarschijnlijk een zware tijd aanbreken.

Merkwaardig was, dat bij al die protesten, klachten en beschouwingen wel de cliënten, maar de mantelzorgers niet of nauwelijks werden genoemd.
Als er één bevolkingsgroep is, die in z'n geheel, door de bezuinigingen in de zorg,  geraakt gaat worden dan is het wel de mantelzorg. En dan met name de intensieve mantelzorg. De mantelzorger die een paar keer per week de boodschappen doet voor de oude moeder, of meehelpt om het huis op orde te houden, zal niet zo erg schrikken. tenzij ze natuurlijk voor die hulp een PGB had weten te versieren.
Nee, het gaat om die mantelzorger die nu al zwaar belast is. Zelf niet ziek, geen zorgvrager dus, maar zorgverstrekker aan de chronisch zieke,of een ouder met zorgvragen, of het (soms meervoudig) gehandicapte kind binnen het gezin of de familie. Die mantelzorger, die naast de taak in het gezin en/of de betaalde baan, de studie, het meewerken als vrijwilliger, naast al die andere verplichtingsvormen dus, ook een vaak heel zware zorgtaak heeft.
De mantelzorger dus, die nu vaak dankzij een aanvullende PGB van de verzorgde of voor zichzelf de hierboven geschetste taken (net) kan blijven uitvoeren

Mantelzorgers klagen niet gauw. Ze gaan dóór, omdat ze dat als hun (morele) plicht beschouwen en hun zorgtaak vanuit liefde voor de verzorgde doen. Ze kunnen niet, zoals de zorgvrijwilligers en -professionals na een afgebakende zorgtijd, zich terugtrekken en naar huis gaan. De 1,8 miljoen mantelzorgers (11% van de bevolking) zijn een ongeorganiseerde groepering. Voor hen geen cursusdagen, managersoverleg of studiereisjes. De meesten wéten niet eens dat ze mantelzorger zijn. Ze weten alleen, dat hun zorg gevraagd wordt en dat ze onderhand ook nog een baan hebben. Of andersom.

Bij de zorgvragers hebben individuen en cliëntenverenigingen en -stichtingen onmiddellijk op een geweldige manier de noodklok geluid. Terecht! In de mantelzorg gebeurde dat nauwelijks. De vereniging Mezzo ( leden vanuit de mantelzorg en de zorgvrijwilligers) zou dé aangewezen spreekbuis hebben kunnen zijn. Maar verder dan een paar vriendelijk informerende stukjes, is men niet gekomen. De regering en Nederland moeten echter keihard met de neus op de feiten worden gedrukt.
Mantelzorg is belangrijk. Medisch, sociaal, financieel en economisch is de mantelzorg een heel grote speler in het maatschappelijk leven. Zo belangrijk dat zelfs de zorgverzekeraars op verschillende manieren rekening gaan houden met de mantelzorgers.
Op papier houdt ook de rijksoverheid samen met de gemeentelijke overheden rekening met mantelzorgers. Maar zolang het rijk de mantelzorger nog geen rechtspositionele status verleent en de mantelzorgende vrouwen de arbeidsmarkt opstuurt, zijn we nog niet onder de indruk van de beloften vanuit Den Haag. Ook al lijkt het of het kabinet wel even een blik met duizenden verplegenden en verzorgenden zal kunnen opentrekken. Dat zal wel net zo gaan als met die eerdere toezegging van een paar duizend agenten. Toezeggingen blijken heel gemakkelijk te zijn.
De goeie niet te na gesproken, kan ook gesteld worden, dat heel veel gemeenten de mantelzorg nauwelijks kennen, laat staan ondersteunen. En waar dat wel zal gaan gebeuren, moeten soms goedwillende ambtenaren het werk van de gespecialiseerde mantelzorgmakelaars gaan doen, omdat de gemeente het zélf wil gaan doen. En daarmee weer helpen te bezuinigen. Wat ook belangrijk is. Of het gekwalificeerde begeleiding wordt is dan wel de vraag. Maar de gesubsidieerd en duur opgeleide mantelzorgmakelaars staan dan buitenspel (kennis en kapitaalvernietiging).

Kortom: "Het is nog niet te laat. Er worden alweer wijzigingen aangebracht in voorgestelde bezuinigingsplannen. Dat kan ook ten behoeve van de mantelzorg. Als er vanaf nu van de daken wordt geschreeuwd hoe belangrijk mantelzorg is voor ons land, zullen er hopelijk  binnenkort minder overbelaste mantelzorgers 'afbranden', en wordt er voor het rijk écht bezuinigd. Miljarden!!

( zie ook het artikel over de mantelzorgmakelaar in de rubriek 'organisaties'.)zie ook de manifestatie-aankondiging bij deeljezorg.nl http://deeljezorg.nl/2011/06/17/geen-afbraak-pgb/

Wim Klein (DCMN)