Er wordt aandacht besteed aan de mantelzorgers. En daar zijn we bijzonder blij mee.
Het is niet zo, dat alle mantelzorgers op aandacht zitten te wachten . De meesten hebben daar zelfs helemaal geen behoefte aan. Ze doen hun grote of kleinere zorgtaak meestal naast hun andere bezigheden en beschouwen dat als vanzelfsprekend.

Omdat er echter binnen en door de mantelzorg ook knelpunten bestaan, is het goed dat daar wel aandacht aangegeven wordt.
Een paar voorbeelden:
-Jonge mantelzorgers durven/willen niet over de thuissituatie praten en komen met hun studie in problemen.
-Werkende mantelzorgers durven/willen op het werk niet over de extra belasting te communiceren en komen daardoor in problemen op 't gebied van werkbelasting en/of sociale omgang op het werk en/of financiële moeilijkheden en/of fysieke overbelasting.
-Jonge, oudere en oude mantelzorgers zullen overbelasting door hun zorgtaak niet gauw toegeven en kunnen daardoor in grote moeilijkheden komen.
-Door onbekendheid van mantelzorg en het daardoor niet herkennen en erkennen van eigen en andermans mantelzorgtaak wordt de mogelijkheid van ondersteuning en verlichting van die zorgtaak nog vaak gemist.
-Oude mantelzorgers geraken makkelijk in een isolement en niemand merkt dat.

Het hierboven genoemde vijftal voorbeelden is redelijk algemeen bekend geworden en daar wordt al op diverse manieren behoorlijk aan gewerkt door Mezzo en Movisie/Expertisecentrum Mantelzorg, evenals de mantelzorgsteunpunten en de mantelzorgmakelaars.
Een ander orgaan dat tegenwoordig steeds meer aandacht aan mantelzorg besteedt op een positieve en soms ook negatieve wijze is de overheid. Daar wordt graag geprofiteerd van het vervangen van de dure professionals door mantelzorgers. Daartoe worden o.a. subsidies verstrekt om de mantelzorgers steun en respijt te bezorgen. Tegelijkertijd maakt men het de werkende mantelzorgsters moeilijker omdat er meer vrouwen op de arbeidsmarkt verwacht worden en de professionele zorg in de problemen komt.

Wat is dan nu dat "stapje verder"?
Er wordt onderzoek gedaan naar 'de mantelzorg'. Werd tot nog toe de mantelzorg in het algemeen bekeken, nu gaan instituten ook bijzondere vormen van mantelzorg uitpluizen. Zo is sinds kort het rapport "Bijzondere Mantelzorg" van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) in samenwerking met studenten van de Hogeschool van Amsterdam (HVA) afd. lectoraat Community Care verschenen.
In dat rapport worden de mantelzorgers bij GGZ-patiënten in de spotlights gesteld.
Het wordt als volgt verwoord:
"Bij mantelzorg wordt meestal gedacht aan de zorg van familieleden en vrienden aan ouderen. Maar ook mensen met psychiatrische problemen of een verstandelijke beperking krijgen veel zorg van hun naasten. Over de ervaringen van de mantelzorgers van deze groepen is nog niet veel bekend. In het project ‘Bijzondere mantelzorg’ werd daarom aandacht gegeven aan deze bijzondere mantelzorg. Bijzonder, omdat het hier niet zelden gaat om een zorgrelatie die een leven lang duurt en dag en nacht in beslag neemt. De mantelzorgers om wie het gaat, is gevraagd naar hun positieve en negatieve ervaringen met de zorgverlening. Er is gevraagd naar hun ervaringen met de professionele hulpverlening en hun behoefte aan ondersteuning. De bevindingen uit het  onderzoek zullen worden vertaald naar de Social Work-opleidingen van de Hogeschool van Amsterdam.
U kunt het rapportdownloaden via de website van het SCP."

In oktober 2011 vroegen we in onze webkrant al aandacht voor de GGZ-mantelzorgers in de rubriek 'Regelgeving overheid'. We zijn blij, dat dit onderzoek ook al gaande bleek te zijn.
Wellicht loont het de moeite als we als volgende stap mogen noemen, dat er een gedegen onderzoek zou moeten komen naar al die duizenden mantelzorgers die als ouder(s) van één of meer kinderen met een beperking nu nog in een zorgschemergebied leven en ploeteren. Ook zij verdienen dat zij herkend en gekend worden en duidelijk gewaardeerd.
En ten slotte: misschien komt er ook nog eens een onderzoek naar de mogelijkheid om de 'intensieve mantelzorg' een wettelijke status te geven.
Er zijn dus nog wel enkele stappen te gaan.

Wim Klein.(DCMN)